8 Haziran 2009 Pazartesi

EN GÜZEL ŞİİRLER EN GÜZEL YAZARLAR

* * * Seni DüşündümBu gün seni düşünüp, daldım yine derine
Hüzün tahtını kurdu, mutluluğun
yerine
Yıllar geçti peşpeşe, senden hâlâ haber yok
Beyhûde, rastlanmıyor, nedense benzerine...

Unutmak kolay olsa, bunu herkes yapardı
Avunmak çâre ise, gönül bir pay kapardı
Silinmez izler mevcûd, yüreğime nakşolmuş
Öyle olmamış olsa, belki çoktan kopardı...

Raftan aldım usulca, albümü karıştırdım
Hayâlinin ardından, düşümü yarıştırdım
Çatmışsın kaşlarını, içli, küskün, bakışlar
Yine senden habersiz, kalpleri barıştırdım...

Mor menekşe elinde, ilk sayfadaki resmin
O'nun hemen üstünde, yaldızlı yazan ismin
Hâtırâlar vuruyor, çekemiyorum artık
Kim bilir nerelerde, özlettirdiğin cismin? ..

Son yazdığın mektubu, tuttum, aldım elime
Okumayı istedim, ondan bir kaç kelime
Olmadı, yapamadım, yutkundum da yutkundum
Prangalar vuruldu, sanki bir an dilime...

Orta sayfada bir gül, kurumuş yıllar önce
Dayanamıyor artık, sızlatan bu dirence
Hâlinden memnun değil, mahzûn, boynu da bükük
Besbelli ki acıyor, bana, benden çok, bence...

Ellerimin içine, koydum şöyle başımı
Tutamadım, koyverdim, gözlerimden yaşımı
Daha ne kadar sürer, yokluğunla dostluğum?
Kendimi unutturdun, adım sabır taşı mı?

Veremediğim yüksük, son sayfada duruyor
Sanki o da kederli, sâhibini soruyor
Hıçkırıklarım artıp, yığılıyorum yere
Taşan göz pınarlarım, zannetme ki kuruyor! ..

Kanepeye yaslanıp, hüngür-hüngür ağladım
Erkekler ağlamazmış, seller gibi çağladım
Verem olurcasına, ciğerimi dağladım
Yokluğunda varlığın, zâten tek avunduğum
Bir gün dönersin diye, yine ümid bağladım...

Mustafa Engin Karatay


Beni mi Seviyorsun?

Kadın adamı çok seviyordu...
Yemyeşil ovalarını verdi adama
Yaşam fışkıran.
Beni seviyor musun?
Evet, dedi adam...
Güneşini, ayını verdi kadın
Yıldızları taktı bir bir adamın omuzlarına...
Beni seviyor musun?
Tabii, dedi adam...
Kadın çağladı
Gürül gürül akan pınarını verdi adama.
Beni seviyor musun?
Elbette, dedi adam...
Kadın bağlandı
Yaşam ipini adama verdi.
Bir oldular tek oldular adamla.
Beni seviyor musun?
Biliyorsun, dedi adam...
Kadın dağlarını verdi adama
Tırmandılar doruklara.
Beni seviyor musun?
Aşağılara baktı adam zirveden
Başkalarını gördü
Sustu adam...
Ağladı kadın...
Gözyaşını verdi adama
Almadı adam...
Kadın onurunu verdi adama
Şaşırdı adam...
Sordu yine usulca kadın
Beni mi seviyorsun?
Onu da seviyorum seni de, dedi adam...
Sustu kadın, sustu
Verecek bir şeyi kalmadığında...
Senin yüreğine ihtiyacım var, dedi adam
Başkasını sevebilmek için...
Çıkarıp yüreğini verdi kadın.
Korktu adam...
Beni sevmiyor musun, dedi adam.
Sesi yoktu kadının söyleyemezdi.
Gözleri yoktu kadının ağlayamazdı.
Kalbi yoktu kadının sevemezdi.
Onuru yoktu kadının yaşayamazdı...

Nurdan Ünsal

ANKARA SENSİZ

ne zaman dönse şansım sevdadan yana
derin kederler, dolanır dilime
konuşur sessizliğim

mevsim, şaşırır gününü
kırmızı süslenir toprak
dalımda çentik, ırmağım taş
hangi zamandayım, mekânım ne
yolcum ne yana yorgun, yüküm nicesi ağır
sığılmaz olur tenim, vurur kendini ayaza

sararmış yapraklar uçuşur
sevişme yoksunu yüzler önümden…
ve bitmeyen kokun, ellerimden

çelimsiz tay gibi bazen,
bir kısrak misali coşkun
ne uçurumlar geçtim dudaklarında
dişim, tırnağım, canım…
her yanım acıyor, belli
gözden mi ırak,
yoksa gönülden de mi?

olacaksa
vedasız olsundu ayrılık
belki denmeliydi her gün
umuttur ya sevda hani
katlanmaktır hani, biraz da

oysa
unutmuş diyor açtığım fallar,
kutlama günleri, hatta telefon
ziyanı yok, çocukluktur diyerek
masal okumuş sayarım kendimi
beyaz atsız… kaf dağsız

şansıma güvenip
bir piyango bileti almalıyım meselâ
bir demet nergis, akşam çiçekçisinden
ve inadına geçmeliyim aşıklar caddesinden

İşte,
biraz telâş, biraz hüzün
merhaba diyor yalnızlık

gittin ya,
daha bir kara, daha umarsız
artık sevdasız ankara

Neşe Ersoy



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorum Gönder